Home » Nieuws » 2016 » * De grote leugen: VS daklozen en drone moorden
karton.jpg

* De grote leugen: VS daklozen en drone moorden

 

Door Brenda Norrell, Censored News:http://bsnorrell.blogspot.be/2016/03/the-big-lie-us-homeless-and-drone.html

Vertaald door NAIS met toelating van Brenda Norrell: www.denaisgazet.be

 

 

Wanneer u onderweg bent kruisen arme, dakloze mensen meermaals uw pad.

U kan het beeld niet kwijt raken, het blijft in uw hoofd hangen.

In de straten van San Diego slapen zij op de voetpaden, vlak voor de koffieshops die veel te dure latte’s en oudbakken scones verkopen.

In het Amtrak station in Los Angeles slapen zij in de grote zachte stoelen, hun goedkope ticket dat hen toelaat om daar enkele uren te blijven, stevig in hun handen drukkend.

Buiten staan de Paradijsvogelbloemen in volle bloei.

 

Maar het is terug thuis in Tucson , op de stadsbussen dat ik hun stemmen hoor.

Wachtend aan de bushalte in de plensende regen komt er een kleine jongen naar zijn moeder toegelopen.

“Ze zeggen dat we vannacht hier mogen slapen!” Mama, de jongen en zijn tiener- broer zijn opgetogen. Zij mogen deze nacht op de koude betonnen plaat van een opslagplaats zonder ramen slapen.

Vlug proppen zij hun natte dekens in een zwarte plastieken zak.

Dit is het verhaal van de mythe dat “alles goed gaat” in de Verenigde Staten.

De volgende dag op de stadsbus zit een uitgebluste oude man dankbaar voor de halve sandwich dat hij gekregen had in een shelter. “Maar hier heeft mijn familie toch niet veel aan.”

Buiten komt een tiener- meisje uit de struiken gekropen waar zij de nacht heeft doorgebracht.

Ze staart naar de wereld die haar verraden heeft.

De Verenigde staten hebben hier het volk verraden met hun grote leugen.

 

Andere leugens gaan over de ‘killer drones’, de doelgerichte moorden op vrouwen en kinderen tijdens een huwelijksfeest, in hun huizen en zelfs in een VS tiener café.

Hun bloed kleeft aan de handen van Obama.

Maar ook aan onze handen wanneer wij onze stemmen niet verheffen en onze woede niet laten horen, dan worden wij ook het ‘systeem ‘ dat kletsnatte kinderen op betonnen platen laat slapen; dan worden wij ook de schutter die achter zijn computer in Tucson of Nevada aan zijn koffie zit te lurken, praat over het weer terwijl hij, in een andere woestijnstad een groep van vrouwen en kinderen, die het huwelijk vieren van een geliefde met bloemen in de handen, vermoordt.